رسوایی اخلاقی که رسوایی اخلاق را نشان داد...

بارها و بارها شده است که یک کسی با یک رفتار تنها با یک رفتار از صحنه ی زندگی کنار گذاشته می شود چون جامعه بگونه ای شده است که با دیده هاشان تصمیم به مجازات در دم می گیرند و به قولی شتاب زده عمل میکنند. دقت کنید وقتی شخصی مرتکب عمل غیر اخلاقی مانند:کشف حجاب، حرکت ناشایست در یک مسابقه فوتبال، دروغ گفتن و... می شود، دو پرسش (دو برخورد)پیش می آید:
۱. چگونه او را مجازات کنیم؟
۲. چگونه او را هدایت کنیم؟
نمی دانم چطور شده است که ما بجایی رسیده ایم که تنها به پرسش اول می اندیشیم و بدترین پاسخ ها را هم برای این پرسش داریم. این در حالی است که نه اسلام به ما می گوید که حق قضاوت و مجازات داریم و نه اخلاق اسلامی و بالعکس اخلاق اسلامی به می گوید عیب خود را رفع کنیم و عیب دیگران را بپوشیم بقول حافظ:
به پیر میکده گفتند چیست راه نجات
بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن

شما نیز دیده اید برخورد معمول با بازیکن فوتبالی که رفتارغیر ورزشی می کند، فوحش و ناسزاست که از طرف تماشا گران به خود او و خانواده ی او تقدیم می شود. پرسش اینجاست کجای اخلاق اسلامی گفته اند که در برابر اشتباه دیگران ما نیز مقابله به مثل کنیم و حتی او را مجازات کنیم، در ماجرای خانم نامداری همان مجری تلوزیون که در کشور سوئیس حجابش را رعایت نکرده بود، عده ای ایشان را به باد فحش و ناسزا گرفته اند، خب احتمالا هم معتقدند با این فحاشی که کردند ریشه ی ریا را از بن آن تخریب کردند ولی بیشتر این کارشان باعث تخریب شخصیت یک شخص و به تبع زندگی آن فرد می شود. ممکن است بپرسید اما چگونه باید رفتار کرد؟ بنظرم جایی که می توان به تاریخچه ی زندگی افراد نگاه کرد و فهمید که آن شخصی که مرتکب این عمل بد شده است در گذشته اش اینگونه نبوده است حتی برای یک مورد... از این رو جایز است که به ایشان فرصت دفاع داده شود و خیلی نرم باایشان رفتار کرد که اگر اشتباه از ایشان است خود او سرافکنده باشد نه اینکه ما سر او را به زیر افکنیم. رسوایی اخلاقی را نباید با رفتار غیر اخلاقی پاسخ داد که این خود نوعی رسوایی اخلاق است و نشان می دهد که اخلاق دینی ما به بن بست رسیده است و لاجرم باید از اخلاقی جدید سخن گفت که ورای نجس شمردن کافران و خودبرتر بینی است...