غمِ دل

از آنجایی که نمیخواستم بنویسم و نمیخواستم وارد دنیای نوشته ها و گذشته شوم، ولی اکنون از سرناچاری و سنگینی سکوت و غمی که در دل دارم باید بنویسم که در غیر این صورت افسردگی تنها پاسخ فیزیولوژیکی می شود که در درونم شروع به رشد می کند. غم درک نشدن و شاید درک نکردن و غمی که هیچ به صدا نیاید و صرفا زمزمه دل است با خود، چه غریبه است این دنیا و انسان هایش زمانی که احساس تنهایی داریم در چندین کیلومتری خود احساس نمیکنی که کسی باشد تا آبی دهد تا آرامشی دهد.

بارالها زیستنی که من را آموختی، اینگونه است! چه کنم که دیگران درکشان با چیزی که تو برایم رقم زدی فرسنگ ها فاصله است و درکشان آنها را بجای خوشحالی به شهر اندوه می برد و حال آنکه درکیست سطحی از انسان ها که رفتارها را معکوس میخوانند، خدایا من از عزیزترین کسانم به تو پناه می برم که تو نرم تر و منعطف ترینی و مرا بپذیر و قلبم را از آشوب تهی گردان!